HTML tutorial

انواع شرکت­های دانش ­بنیان

شرکت­های دانش ­بنیان به دو دسته کلی تقسیم می شوند:

  • شرکت هایی که فقط اعضای هیات علمی مالک آن هستند و ۲- شرکت هایی که دانشگاه ها نیز مالکیت دارند.

الف- در صورتی که سهام دانشگاه کمتر از %۵۰ باشد،‌ شرکت دانش­ بنیان، شرکتی خصوصی است که باید تابع قانون تجارت باشد و در اداره ثبت شرکت­ها ثبت شود. دانشگاه­ها و واحدهای پژوهشی می­توانند بر طبق قانون هیئت امناءها پس از تصویب هیئت امناء در شرکت­های خصوصی سهامدار باشند و در بند الف ماده ۴۸ قانون برنامه چهارم نیز به دولت اجازه داده شده است که زمینه ساز و حامی تشکیل شرکت­های غیردولتی توسعه فنّاوری و شرکت­های خدمات مهندسی باشد.

ب- درصورتیکه سهام دانشگاه %۵۰ یا بیشتر باشد، شرکت دانش­ بنیان، شرکتی دولتی است. در بند الف ماده ۱۵۴ قانون برنامه سوم توسعه که در ماده ۵۱ قانون برنامه چهارم نیز تنفیذ شده است، دانشگاه­ها و واحدهای پژوهشی دولتی مصوب می­توانند پس از تصویب هیئت امنا شرکت دولتی تاسیس کنند مشروط به اینکه:

  • خدمات این شرکت­ها صرفاً‌ در محدوده تحقیقات و خدمات علمی و فنی باشد و دانشگاه را از اهداف اصلی آموزشی و پژوهشی خود دور نکند.
  • حداکثر %۴۹ سهام شرکت، می­تواند به اعضای هیئت علمی، کارشناسان پژوهشی، تکنسینها و کارکنان همان دانشگاه یا مرکز تحقیقاتی تعلق بگیرد.
  • اساسنامه نمونه و یا خاص هریک از شرکت­های دانش­ بنیان ­دولتی و در هریک از دانشگاه­ها یا مراکز تحقیقاتی به پیشنهاد معاونت برنامه ­ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری به تصویب هیئت وزیران می­رسد.
  • سهامداران و شرکت دانش­ بنیان دولتی از محدودیت قانون منع مداخله وزراء و نمایندگان مجلس، دولت و کارمندان دولت در معاملات دولتی و کشوری مصوب ۲۲/۱۰/۱۳۳۷ مستثنا هستند.
  • شرکت های دانش­ بنیان با مالکیت ۱۰۰ درصد اعضای هیات علمی دانشگاه­ها و موسسات پژوهشی مورد تایید وزارت علوم، تحقیقات و فنّاوری تابع قانون تجارت بوده و بر اساس قوانین مذکور و با حمایت دولت تشکیل می­شوند.
  • هر گونه معامله دانشگاه­ها و مراکز آموزش عالی دولتی با این گونه شرکت­ها ممنوع است و کلیه قراردادهای این شرکت­ها بعد از پایان قرارداد با تایید وزارت علوم، تحقیقات و فنّاوری بر روی وب­گاه زیر قرار می­گیرد:

 

    ارسال دیدگاه:


    logo-samandehi